رد شدن به محتوای اصلی

پست‌ها

نمایش پست‌هایی با برچسب خواجہ باقی باللہ، کشف،

زُبْدَۃُ الْمَقَامَات؛ مقصد اَوَّل، فصل سوم (ب ٣١ تا ٤١)

ب۳۱ روزی بنظر مبارکِ ایشان آن معرفت در آمدە کہ حضرت مخدومی جامی قَدَّسَ ٱلـلّٰهُ سِرَّهُ السَّامِي در نقدِ نصوص آوردە اند گاە باشد کہ در حال حضور بی آن کہ از حِس غائب شوند بعضے از حقائق امورِ غیبیہ برین طائفہ کشف شود آنرا مکاشفہ خوانند و مکاشفہ ہرگز کاذِب نبود چہ مکاشفہ عبارتست از تفردِ روح بمطالعہ مغیبات در حالِ تجرد از غواشی بدن فرمودە اند کہ این مضمون را حضرت مخدومی قدس سرەٗ از ترجمۂ عَوَارِف گرفتہ اند و تحقیق آنست کہ در بعضی مکاشفات کہ خیال را دران مدخلی نیست نیز خطای میشود اما علومِ یقینے کہ بر مدرکہ ملہم میشود خطا را آنجا دخلی نیست درین محل درویشے معروض داشت کہ در بعض علوم یقین کہ بطریقِ الہام معلوم میگردد نیز خطاے یافتہ مے شود سببِ آن چہ باشـد فرمودند سببش آنست کہ بعضے از مُقَدَّمَاتِ مُسَلَّمَۂ خود کہ پیش صاحبِ این دید بنعت یقینے مقررست آنرا بآن عُلُوم ضم کردە است خطا ازان راە آمدە و الا خطا را در صرف علوم مہملہ چہ گنجاے علماے علومِ عقــلیہ کہ مراعاتِ قوانینِ منطقیہ مے نمایند گاە خطا در فــکرِ شان راە مے یابد سِرش ہمانست کہ مقدماتِ مقررۀ خود را یقینے خیال کردە دران دخل دادە...